Gregg Olsen przedstawia historię rodziców-morderców głównie oczami ich córek. Skupia się na studium matki, która w miejscu zamieszkania rodziny zwana jest szaloną Shelly. Szaleństwo? Być może tak wydaje się z zewnątrz. Każdy, kto zostanie wchłonięty w piekielny krąg wpływów pozornie idealnej matki, ten przekona się, że zna wyrafinowane sposoby znęcania się nad ludźmi psychicznie i fizycznie. I z chęcią je wykorzystuje: nie tylko na osobach będących jej najbliższą rodziną, ale także na przyjaciołach.

Perspektywa dzieci i nastolatek, które patrzą na to, jak dorosłe osoby stają się coraz bardziej uległe w stosunku do ich matki, jak poddają się torturom niczym z najgorszych snów, jak nagle znikają, jest pełna sprzeczności: z jednej strony kochają swoją rodzicielkę, a z drugiej jej nienawidzą i boją się. Córki Knotek same również zostają ofiarą niejednego okrucieństwa: Shelly każe im nago tarzać się w błocie (niezależnie od temperatury panującej na zewnątrz), każdorazowo muszą mieć pozwolenie na kąpiel czy zaspokojenie podstawowych potrzeb fizjologicznych. 

Autor przetwarza relacje bohaterów w historię, którą opowiada, nie starając się pobudzić u czytelnika nadmiernych emocji, a i tak ogrom zła może przytłoczyć czytelnika. W ten sposób wrażliwość i empatia, z którymi Gregg Olsen opisuje sposoby znęcania się nad ludźmi, stosowane przez Knotków, jest także skierowana na czytelnika. 

Książka czasem zdaje się być spisem brutalnych działań Shelly, ale z historii tych, których w pewnym momencie można mieć zdecydowanie dość, wyłania się studium osoby pozbawionej moralnych hamulców, zainteresowanej tylko zaspokojeniem swoich zwyrodniałych pragnień: posiadania stuprocentowej władzy nad innymi, zadawania psychicznego i fizycznego bólu czy stawiania siebie na piedestale, zbudowanym z cierpienia innych ludzi. Zdumiewające jest nie tylko to, do czego może się posunąć taka osoba, ale także to, jak wiele działań uchodzi jej na sucho, jakby konsekwencje w ogóle nie istniały, jakby można je było odeprzeć byle kłamstwem – byle mieć dar przekonywania innych.

Nikomu ani słowa jest jednocześnie bardzo blisko do lektury w stylu guilty pleasure. Gdyby autor choć trochę bardziej poszedł w stronę budowania sensacji, otrzymalibyśmy groteskowy obraz oparty na wzbudzaniu u czytelnika silnych emocji. Gregg Olsen jakimś cudem tej granicy nie przekracza, co pokazuje, jak dobrze opanował warsztat pisarski. Nie posuwa się się też do wyciągania ogólnych wniosków na podstawie studium jednej rodziny, traktuje sytuację bardzo indywidualnie. Dla tych, którzy chcieliby ujrzeć sprawę w szerszym kontekście, zadowalające będzie posłowie, przygotowane przez profesor psychologii sądowej, Katherine Ramsland.

Wydawnictwu serdecznie dziękujemy za przesłanie egzemplarza recenzenckiego, dzięki czemu mieliśmy przyjemność przeczytania tego tytułu ❤️