Spis treści

Tantal
Recenzja
Informacje i opis wydawcy

Kim był Tantal?

Tantal był synem Zeusa, który był też bardzo majętnym człowiekiem. Dostąpił zaszczytu biesiadowania z bogami na Olimpie. Mit o nim ma wiele wersji – że podkradał nektar i ambrozję, że rozpowszechniał plotki i informacje, które usłyszał podczas uczt z bóstwami. Miał ponoć takich, a nie innych potomków, że zabił, nie zabił, że nie strzegł tak dobrze, jak powinien złotego psa, że dał bogom do zjedzenia własnego syna, ale to z pobożności. Taką, a nie inną żonę, ale tak czy inaczej – zwiodła go pycha i doprowadziła do odbywania koszmarnej kary. Męczony jest pragnieniem i głodem, wiecznie na widoku mając pokarm i wodę, lecz gdy tylko po nie sięga – te się oddalają.

Recenzja: Tantal i inne mity o pysze z serii “Świat Mitów”

Seria “Świat Mitów”, ukazująca się w wydawnictwie Egmont, to pomysł Luca Ferry’ego, francuskiego filozofa i publicysty. Na końcu każdego tomu znajduje się jego opracowanie naukowe, które stanowi nie tylko świetne uzupełnienie komiksu, ale także początek do rozmyślań na poruszone tematy.
W przypadku Tantala i inne mity o pysze jest to… nic innego jak tytułowa pycha. Ujęta jest jednak w ciekawych kontekstach, na przykład ekologii. Opowieść o pysze, tej typowo ludzkiej przypadłości, z jednej strony powoduje, że człowiek jest wtłaczany z powrotem w swoje miejsce w świecie, a z drugiej: przestrzega przed nadmierną eksploracją, która prowadzi do zniszczeń i zaburza naturalny porządek rzeczy. Z jednej strony jest przestrogą, z drugiej: miażdżeniem ambicji.
Za scenariusz odpowiada Clotilde Bruneau, znana z wcześniejszych tytułów z serii, a za rysunki: Carlos Rafael Duarte (kolory: Simon Champelovier). Całość wpisuje się w poprzednie tytuły, właściwie niewiele się różniąc od pozostałych pod kątem graficznym. Ciekawym zabiegiem jest jednak połączenie kilku mitów w jeden, nie tyle łącząc je w jedną historię, co opowiadając je bez zaznaczenia początku i końca. Otóż nie mamy do czynienia tylko z opowieścią o Tantalu, ale także jego córki Niobe oraz o Faetonie. Bez problemu można się pogubić w tym, kto jest kim i skąd się wziął. Jedno jest pewne: każdy z nich, jak jeden mąż, przepełniony jest pychą. Ma ona różny wydźwięk, ale według bogów, którzy stoją na straży porządku, nie ma to wielkiego znaczenia. Każdy człowiek poniesie konsekwencje swoich zachowań. Chociaż zabieg jest interesujący i historia stanowi kalejdoskop różnych odmian pychy, to chyba najmniej skłania do samodzielnego myślenia, a dość prosto przedstawia sposób myślenia starożytnych. Na tym właściwie można zakończyć, bo to chyba najmniej udana część tej uwielbianej przeze mnie serii.