W Kronikach ze Stambułu (tu przeczytasz recenzję) Ersin Karabulut opowiada swoją historię. W pierwszym tomie poznajemy chłopca, którego marzeniem jest zostanie zawodowym rysownikiem. Patrzymy jego oczami na świat, z którym przyjdzie mu się zmierzyć, aby to pragnienie się spełniło. Zamykamy książkę ze świadomością, że mu się udało.

Druga część Kronik ze Stambułu rozpoczyna się w momencie, gdy Ersin jest młodym mężczyzną i pracuje dla jednego z najpopularniejszych czasopism w kraju. Odniesiony sukces jest jednak dopiero początkiem – wkrótce, wraz z grupą znajomych, zaczyna wydawać własną satyryczną gazetę. Jego zapał do tworzenia i czujne oko obserwatora rzeczywistości społeczno-politycznej miesza się z czysto ludzkimi emocjami. Komiksiarz tworzy z tego niezwykle ciekawe dzieło.

Recenzja: Kroniki ze Stambułu. Tom 2, Ersin Karabulu

Nasz bohater dorasta i coraz bardziej widoczne stają się jego cechy, które teoretycznie powinny stać ze sobą w sprzeczności, jednak po prostu są różnorodnymi siłami napędzającymi do działania: to chęć do działania i zmiany rzeczywistości oraz lęk. Wątek ten jest bardzo widoczny w obu częściach, co czyni komiks ten warty podsunięcia dojrzewającym czytelnikom, którzy często muszą mierzyć się z podobnym wyzwaniem oswajania oraz łączenia brawury i strachu.

Niezmiernie ciekawy jest obraz rzeczywistości, który rysuje przed nami artysta. Patrzymy na relacje międzyludzkie i świat jego oczami, które są pryzmatem czułym i czujnym, ale też skłonnym dostrzegać wszystko w świetle żartobliwym. Warto zaznaczyć, że nie szydzi, wręcz przeciwnie: autor stara się traktować każdego człowieka po ludzku i z szacunkiem, dostrzegać jego potrzeby i wartości. Nie zmienia to faktu, że jest w nim niezgoda na panujące zasady i dostrzega niesprawiedliwość. Nie drwi z czyichś słabości, ale odziera je z pozorów. Jeśli z czegoś kpi, to tylko z własnych nieporadności życiowych.

Przerażające jest, jak bardzo uwidacznia mechanizmy, które rządzą ludzkim światem także u nas. Podczas czytania komiksu chciałoby się wykrzyknąć “Tak to wygląda, gdy dopuszcza się do władzy autorytaryzm”! Jednak autor obnaża zasady działania populizmu i kompleksów, ludzkich marzeń i niepewności, w taki sposób, że ma się ochotę raczej zadać pytanie: “Czy to nie o naszym kraju?”, bo to, co opisuje, jest obecnie wszędzie łatwe do zauważenia.

Doświadczenie w rysowaniu dla czasopism satyrycznych widać bardzo mocno w charakterze kadrów. Autor przednio obnaża emocje, tu i tam wyolbrzymiając pewne fizyczne cechy, a tam umniejszając. Świetnie posługuje się także w tym celu kolorem i perspektywą. Dzięki temu komiks nabiera dynamiki, a sama opowieść staje się jeszcze bardziej żywa.