Jako rodowita poznanianka nie mogłam odmówić sobie przeczytania książki o pyrach, zwłaszcza takich, które uzależniają. Wszystko, co się da, jest obecnie pakowane, usztuczniane, uładzone i gotowe do spożycia, skomercjalizowane. Świat wydaje się całkowicie przetworzony i trudno już znaleźć ostoję natury nawet nas samych, a co dopiero realizm, faktyczny punkt odniesienia. Dychotomia natura-kultura właściwie przestała mieć rację bytu. Z drugiej strony otrzymujemy ułudę zdrowej żywności bio, która jest dostępna cały rok, niezależnie od naturalnego cyklu kwitnienia i dojrzewania.

Recenzja: Jaśmina i ziemniakożercy, tom I, Wauter Mannaert

I tutaj pojawia się mała superbohaterka codziennych czynności. Główna postać jest bardzo ciekawa. Podejmuje się ryzykownych działań, co niezwykle rzadko w literaturze dla dzieci (i dorosłych zresztą też), skorelowane jest tak silnie z byciem małym dorosłym, gdy ktoś w dzieciństwie i wczesnej młodości dźwiga ciężar ponad miarę. Opiekująca się ojcem, ukrywająca, że nie stać ich na jedzenie, stara się wyczarować dla niego cudowne potrawy. Tworzy dzieła sztuki, a jedzenie, podstawa naszego bytu, w wydaniu Jasminy to najprawdziwsza magia. Jednocześnie nasza protagonistka w kucharskim czepku i białym fartuchu wydaje się być uosobieniem tradycji kulinarnych.

Nie wszystko tutaj jest takie poważne, jak mogłoby się wydawać po wcześniejszych akapitach. Autor wykorzystuje bardzo komicznie tematy GMO, przetworzonego jedzenia, tworząc szajkę ziemniaczaną. Dzięki satyrze autor nie moralizuje na sztywno, a wyolbrzymienia i komizm pomagają mu lepiej uchwycić sedno sprawy.

W tym wszystkim trochę jednak brakuje rozwinięcia fabuły. Ledwo udało nam się oswoić z bohaterami, poczuć napięcie i oto już jesteśmy na końcu pierwszego tomu, czyli de facto w połowie historii. Nagle stajemy przed ciągiem dalszym, który również nie zapowiada się na szczególnie rozwinięty, ponieważ są tylko dwa tomy komiksu. Ale może to dobrze? Nie zawsze trzeba mieć ochotę na rozbudowane światy i gęstą fabułę.

Pierwszy tom komiksu Jaśmina i ziemniakożercy zostawiają nas z pytaniem o to, co się stanie, gdy zniknie ostatnia ostoja zdrowej żywności.