Do domu Pana Igiełki trafia wymarzona przez niego choinka. Pieczołowicie wybiera dla niej miejsce, aby wyglądała idealnie, jednak… drzewko jest zbyt wysokie! Prosi więc, aby uciąć jej czubek. Odcięty fragment rośliny trafia do kolejnej postaci z kart książeczki, która ustawia ją w swoim pokoju, jednak… drzewko jest zbyt wysokie! Kolejna postać… i tak opowieść się zapętla.

Recenzja: Choinka Pana Igiełki, Robert Barry

Zabieg ten jest bardzo dowcipny. W przewrotny sposób choinka staje się symbolem dzielenia się i szacunku do rzeczy. Bohaterowie raczej pozbywają się tego, czego nie potrzebują i za bardzo nie myślą o tym, że dla kogoś ucięty kawałek drzewka może stać się tym, czym dla nich ten wymarzony, jednak nie niszczą pozostałości, więc inni mogą skorzystać. Ale widzi to czytelnik ze swojej perspektywy wszystkowidzącego.

Choinka Pana Igiełki to przesympatyczna opowieść okraszona przepięknymi rysunkami w klasycznym stylu. Ciepłe barwy, kameralne kadry i radosne postaci (które dzięki ilustracjom nabierają charakteru) podkreślają sens fabuły.

Choinka Pana Igiełki jest prostą opowieścią, która będzie zrozumiała przez maluteńkie dzieci, ale też zarazem nie ma w niej nic infantylnego. Jej klarowność w połączeniu z ciekawym pomysłem na twist sprawia, że dorośli czytelnicy również chętnie będą wielokrotnie sięgać po tę książkę. Jest w tej historii szczypta magii, jakby odpowiednie przycięcie czubka choinki wprawiało w ruch czarodziejski mechanizm, prowadzący w to samo miejsce, ale w inny sposób, zupełnie jakby stał za tym iluzjonista. Efektem jest najczystsza radość: bohaterów i czytelników. To dopiero są czary!