To słowo abstrakcja, słowo idea. Właściwie nawet nie poważne słowo – słówko zaledwie, bo przecież brzmi, jakby było zdrobnieniem. Żeńska końcówka, nieprzypadkowo, dwie sylaby, wiele znaczeń:

troska.

Tak abstrakcyjna, że może nawet nie nadaje się na bohaterkę książki.

Pozostaje w wielowymiarowym klinczu: niewidoczna, a jednocześnie bardzo fizyczna, nieodpłatna, a mimo to kosztowna, powiązana z miłością i utrapieniem, z altruizmem i samostanowieniem. Nie ma w niej nic spektakularnego, nic błyszczącego, jednak w czasach kolejnych kryzysów mogłaby się nam przydać.

„Pracę opiekuńczą, pracę troski podejmuje się często bezwiednie i z dnia na dzień. Nie odpowiada się na ogłoszenie z wyszczególnionym zestawem obowiązków, nie przechodzi się rozmów kwalifikacyjnych, nie odwiedza lekarza medycyny pracy, żeby orzekł, czy ktoś się do tego zajęcia nadaje. Żadnych benefitów, żadnych dodatków, żadnej pensji, składek, żadnego work-life balance, bo jest się w domopracy ciągle, myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem. Nawet przez sen, bez szans na awans, w zasadzie bez możliwości rzucenia papierami, gdy ma się już dość” – pisze Olga Gitkiewicz, reporterka i socjolożka, autorka książek Nie hańbi, Nie zdążę, Krahelska. Krahelskie, wnuczka żyrardowskiej tkaczki.

Szyjąc to miniaturowe eseje o codzienności, w której wymagamy coraz więcej troski, i w której martwić się jest łatwiej niż troszczyć.

Feminizm nowych sojuszy

Z jakim feminizmem mamy do czynienia w XXI wieku?

W jaki sposób odpowiada on na wyzwania współczesnego, nieustannie zmieniającego się świata?

Dlaczego potrzebujemy feminizmu, który upomina się o równość nie tylko kobiet, lecz także wszystkich istot doświadczających wykluczenia?

Na te i wiele innych pytań stara się odpowiedzieć Aleksandra Derra – filozofka i wykładowczyni od lat zajmująca się teoriami feministycznymi oraz ich znaczeniem we współczesnym świecie. W swojej najnowszej książce Z czułością i wspólnie. Feminizm na XXI wiek autorka przedstawia najważniejsze założenia współczesnych teorii feministycznych, ilustrując je licznymi przykładami zaczerpniętymi zarówno ze współczesnej, jak i klasycznej myśli feministycznej. Pokazuje także, w jaki sposób idee te są dziś rozwijane i jak mogą inspirować realne działania emancypacyjne.

Z czułością i wspólnie. Feminizm na XXI wiek to doskonała propozycja zarówno dla osób zainteresowanych problematyką feministyczną i pragnących pogłębić swoją wiedzę, jak i dla tych, którzy dopiero zaczynają odkrywać ten niezwykle ważny i inspirujący temat.

Co dzieje się, gdy pragnienie macierzyństwa zderza się z rzeczywistością? W prozatorskim debiucie jedna z ważniejszych meksykańskich pisarek szuka odpowiedzi na to pytanie.

„Puste domy” to poruszająca opowieść o dwóch kobietach połączonych losem zaginionego dziecka. Pierwsza – matka, która je utraciła – zmaga się z żałobą i własnymi wątpliwościami, czy w ogóle pragnęła mieć dziecko. Druga – mieszkająca na drugim końcu Meksyku kobieta, która po latach pragnienia dziecka decyduje się je ukraść – nie spodziewa się, jak bardzo odmieni to jej życie.

Przeplatające się głosy bohaterek odsłaniają pragnienia, żale i społeczne oczekiwania wobec kobiet, tworząc poruszający portret macierzyństwa i samotności we współczesnym Meksyku.

Literacka Nagroda Nobla 2025

Fascynująca i wizjonerska proza mistrza literatury europejskiej

Wyobraźnia László Krasznahorkaiego zdaje się nie mieć granic. Węgierski mistrz prozy oprowadza nas po gabinecie krzywych luster, w których pozwala przejrzeć się naszym skrywanym lękom.

Dwadzieścia jeden opowieści, które składają się na ten tom, opisuje świat z perspektywy niezwykłych bohaterów: outsiderów, wędrowców, wyobcowanych ekscentryków, ludzi rozpaczliwie poszukujących porządku w otaczającej ich rzeczywistości, a przede wszystkim – sensu własnego istnienia. Za wartkim strumieniem ich myśli, monologów, czasem lamentów zdaje się skrywać ten sam tajemniczy protagonista, przywdziewający jedynie fantazyjne maski. Ktoś jak my strwożony absurdem, któremu się przygląda.

A świat trwa to przejmująca próba opisania kondycji człowieka we współczesności. Zagubionego i osamotnionego w gąszczu sprzecznych narracji. A przy tym stale odwracającego wzrok od tego, co ważne, unikającego konfrontacji z prawdą, uparcie starającego się nie dostrzegać, że katastrofa, której intuicyjnie tak bardzo się obawia, już się dokonała, lecz w wymiarze duchowym i nie została przezeń zauważona.