Głupota to pierwsza książka Eiríkura Örna Norđdahla wydana po polsku, a zarazem ostatnia część trylogii. Pierwsza to wizja postrewolucyjnego rządu lewicowych kobiet, a druga opowiada o rasizmie i prawicowym populizmie. Inna jego książka to historia transgenderowego, narkotyzującego się trolla. Trzecia powieść wykorzystuje motyw Big Brothera, aby opisać historię pary nierozerwalnie połączonej w miłości i nienawiści. Oprócz tego mamy tu motyw metaliteracki, a może nawet bardziej metawydawniczy. Główni bohaterowie to pisarze. Opowieść obejmuje czas, gdy byli pochłonięci pisaniem, wydaniem i promocją książek, a także zdobywaniem nagród literackich. Gratka dla ludzi interesujących się branżą czytelniczą.

Recenzja: Tysiąc ptaków, Andreja Peklar

Uczucia, jakie łączą Akiego i Lenitę, stają się symbolem wewnętrznych problemów, przed jakimi stają ludzie we współczesnym świecie, jak też funkcjonujących mechanizmów społecznych, w których natura nie rezonuje z kulturą, a powoduje raczej odklejenie się rzeczywistości od życia budowanego na wzajemnej kontroli i wszechobecnym monitoringu, wglądu w prywatność przez wszystkich. To nawet nie jest patrzenie innym na ręce, to social media rozkręcone do granic absurdu. Autor więc żeni tematy budzące obecnie niepokój z absurdem, wyciągając na wierzch pogubioną w sobie, ludzką naturę.

Po Orwellu i przed Orwellem napisano już wiele książek z cyklu Wielki Brat patrzy. Tym razem Głupota jest mniej przestrogą, a bardziej lustrem, w którym może się przeglądać społeczeństwo mediów społecznościowych. Powieść jednak opiera się nie tylko na absurdzie polityki prywatności, na którą większość z nas się zgadza bez czytania, ale też pokazuje, jak w takim świecie wygląda budowania tożsamości, samostanowienie i opieranie swojego życia na innych. Widzimy trochę nawiązań do Orlando Virginii Wolf, trochę satyry, trochę opowieści o współczesnej dezorientacji ludzi.

Język powieści jest przyjemny, a sama historia dość krótka, acz intensywna, do czego przyczynia się zagęszczenie symboli, metafor i powiązań. Głupota to trochę powieść, którą można by nazwać satyrą szkatułkową. Groteska i wewnętrzna logika powieści, a także stagnacja, w jaką popadł świat przedstawiony po odcięciu ludzi od prądu, to idealny pretekst do przypomnienia sobie, co daje nam prawdziwą siłę do działania i radość (z) życia.