O, jaka ładna, kolorowa okładka – chciałoby się rzec. Nic bardziej mylnego. Noski. Tak ćpają polskie dzieci to książka, po której przeczytaniu (ba, nawet już w trakcie) chciałoby się życzyć światu, aby nigdy nie musiała powstać, nikt nie musiał jej wydawać i czytać. Reportaż pokazuje, że narkotyczna pandemia swoimi mackami sięga coraz dalej i ku coraz młodszym dzieciom.

Recenzja: Noski. Tak ćpają polskie dzieci, Magda Mieśnik, Piotr Mieśnik

Emocji w tej książce jest bardzo dużo. Nic dziwnego, w końcu opowiadane historie dotyczą na przykład ośmiolatków. Trudno sobie wyobrazić tak małe dziecko, które zażywa narkotyki. A jednak tak się dzieje i to nie jest bajka. To wstrząsający reportaż, a prawdziwe przerażenie budzi ogrom cierpienia, który przebija się przez strony książki.

Noski. Tak ćpają polskie dzieci to zbiór wywiadów, więc czyta się bardzo szybko, a dynamiczna treść wciąga. Charakterystyczne dla tego typu książek jest to, że raczej skupia się na sferze emocjonalnej, przemyśleniach i doświadczeniach niż na mnóstwie twardych danych, bezdusznych statystykach i unaukowieniach, co z jednej strony przyczynia się do łatwiejszego przyswojenia treści, a z drugiej pozwala wniknąć czytelnikowi w sprawę od bardziej ludzkiej strony. 

Kartki reportażu utrwaliły doświadczenia ludzi, którzy starają się pomóc dzieciom i młodzieży w walce z uzależnieniami oraz usłyszeć głos tych, których to najbardziej dotyczy – właśnie najmłodszych. Czytelnicy otrzymują tym samym pełny obraz sytuacji i wnikliwe spostrzeżenia. Autorzy pokazują, że rosnący problem narkomanii to problem nie tylko jednostkowy, ale też społeczny. Magda Mieśnik i Piotr Mieśnik napisali książkę, po którą powinien sięgnąć każdy i nie są to puste słowa. Noski. Tak ćpają polskie dzieci zostają zadrą w sercu.